เลขที่ฎีกา    2864/2516 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 19 ซึ่งประกาศ ณ วันที่  31

ตุลาคม 2501  ได้บัญญัติให้ยกเลิกพระราชบัญญัติแรงงาน พ.ศ.2499 ต่อมา

ได้มีพระราชบัญญัติกำหนดวิธีระงับข้อพิพาทแรงงาน   พ.ศ.2508 มาตรา 3

ให้ยกเลิกข้อ 4 แห่งประกาศของคณะปฏิวัติ  ฉบับที่  19 และบัญญัติวิธีระงับ

ข้อพิพาทแรงงานขึ้นใหม่ ส่วนประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่  19 ข้อ 2 และ

ข้อ 7 ซึ่งให้กระทรวงมหาดไทยมีอำนาจกำหนดเวลาทำงาน วันหยุดงานของ

ลูกจ้าง ฯลฯ   ตลอดจนการสั่งให้นายจ้างปฏิบัติตามข้อกำหนดของกระทรวง

มหาดไทยตามความในข้อ 2 ยังมีผลใช้บังคับอยู่    และเป็นกรณีข้อมูลคนละ

เรื่องกับพระราชบัญญัติกำหนดวิธีระงับข้อพิพาทแรงงาน  พ.ศ.2508 เพราะ

กฎหมายฉบับนี้มีหลักการ  ว่าด้วยการกำหนดวิธีระงับข้อพิพาทแรงงานและให้

ยกเลิกเฉพาะในข้อ 4 แห่งประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 19 เท่านั้น

    ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ที่ได้กำหนดเวลาทำงานของลูกจ้างใน

งานอุตสาหกรรมว่า โดยปกติจะเกินสัปดาห์ละ 48 ชั่วโมงไม่ได้นั้น   ไม่ได้

หมายความว่าลูกจ้างต้องทำงานจนครบสัปดาห์ 48 ชั่วโมง   เมื่อลูกจ้างได้

ทำงานตามวันเวลาที่ตกลงจ้างกันแล้ว แม้เวลาทำงานไม่ครบ 48 ชั่วโมงต่อ

สัปดาห์นายจ้างก็มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างเวลาที่ตกลงกัน ถ้านายจ้างให้ลูกจ้าง

ทำงานในวันหยุดงาน  นายจ้างก็ต้องจ่ายค่าจ้างให้ลูกจ้างอีกเป็นพิเศษตามที่

กฎหมายบังคับไว้    นายจ้างไม่มีสิทธิที่จะหักชั่วโมงทำงานในวันหยุดงานไป

ชดเชยชั่วโมงทำงานในวันทำงานตามปกติที่ยังไม่ครบสัปดาห์ละ  48 ชั่วโมง

ให้ครบสัปดาห์ละ 48 ชั่วโมง แม้ลูกจ้างจะตกลงยินยอมด้วย  ก็ไม่มีผลบังคับ

เพราะเป็นข้อตกลงที่ขัดต่อกฎหมาย    อันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของ

ประชาชน