เลขที่ฎีกา2245/2537  ความผิดฐานพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารมุ่งหมายถึง

การพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอันไม่สมควรในทางเพศ แม้การกระทำของ

จำเลยจะไม่เป็นความผิดฐานอนาจาร   เนื่องจากผู้เสียหายยินยอม แต่

ก็เป็นความผิดฐานพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารได้  และแม้บิดามารดา

ของผู้เสียหายจะออกไปนอกบ้านขณะที่ผู้เสียหายออกจากบ้าน และ

จำเลยได้พาไปที่ขนำก็ตาม ยังถือว่าผู้เสียหายอยู่ในอำนาจปกครองของ

บิดามารดา การที่จำเลยพาผู้เสียหายไปนอนค้างคืนที่ขนำในสวนโดย

ผู้เสียหายเต็มใจไปด้วย  แล้วจำเลยได้กอดปล้ำหอมแก้มและจับหน้าอก

ผู้เสียหาย ถือได้ว่าจำเลยกระทำการอันไม่สมควรทางเพศต่อผู้เสียหาย 

จำเลยจึงมีความผิดฐานพรากผู้เสียหายไปจากบิดามารดาเพื่อการ

อนาจารตาม ป.อ. มาตรา 319 วรรคแรก

    โจทก์ฟ้องว่าจำเลยพรากผู้เยาว์โดยผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วยตาม ป.อ.

มาตรา 318  แต่ข้อเท็จจริงได้ความว่าผู้เสียหายเต็มใจไปด้วยกับจำเลย

อันเป็นกรณีตามมาตรา 319 ซึ่งมีโทษเบากว่าศาลย่อมลงโทษจำเลย

ตามมาตรา 319 ได้  เพราะการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารจะโดย

ผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยหรือไม่ก็ตาม ป.อ. บัญญัติว่าเป็นความผิดทั้งสอง

กรณี