เลขที่ฎีกา   2437/2540   ที่ ป.วิ.พ. มาตรา 4 บัญญัติ ให้เสนอคำฟ้องต่อศาลที่จำเลย

มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล หรือต่อศาลที่มีมูลคดีเกิดขึ้นในเขตศาล ไม่ว่าจำเลย

จะมีภูมิลำเนาอยู่ในราชอาณาจักรหรือไม่นั้น คำว่า มูลคดี หมายถึงต้นเหตุอัน

เป็นที่มาแห่งการโต้แย้งสิทธิอันจะทำให้โจทก์เกิดอำนาจฟ้อง แต่ตามคำฟ้อง

ของโจทก์ที่ว่าโจทก์ได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ ป. ที่สำนักงานคุ้มครอง

ผู้เอาประกันภัยซึ่งตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลแขวงพระโขนง เป็นเรื่องที่โจทก์ใช้

สิทธิไล่เบี้ยตามมาตรา 31 วรรคหนึ่ แห่ง พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ

พ.ศ. 2535 อันเนื่องมาแต่มูลเหตุละเมิดที่จำเลยได้ก่อขึ้น การจ่ายค่าเสียหาย

เบื้องต้นดังกล่าว มิใช่ต้นเหตุพิพาทอันเป็นที่มาแห่งการโต้แย้งสิทธิแห่งโจทก์

คงเป็นเพียงสิทธิที่โจทก์จะใช้สิทธิไล่เบี้ยตามที่กฎหมายกำหนดไว้เท่านั้น

มูลคดีนี้จึงมิได้เกิดขึ้นในเขตอำนาจของศาลแขวงพระโขนง โจทก์จุงเสนอคำ

ฟ้องต่อศาลแขวงพระโขนงหาได้ไม่